double bill #37

Twee films, telkens één shot van één vrouw in een huiselijke setting. De camera verstopt zich niet en maakt deel uit van de ontmoeting. Haar aanwezigheid onttovert de films: er ontstaat een situatie, afgebakend in de tijd. 

In Oumoun (2017) zitten we tegenover de grootmoeder van de filmmakers. Op de achtergrond staan matrassen en dekens gestapeld, slippers op een krukje, een plastic fles op de grond. We kunnen de ruimte bijna ruiken. In New Shoes: An Interview in Exactly 5 Minutes (1990) zitten we met de verteller aan een keukentafel, met daarachter poetsproducten op het aanrecht en tussen ons in twee kopjes thee. In beide gevallen zijn we de ogen van de filmmaker: we schuiven mee aan tafel en maken deel uit van het gesprek.

Tussen de filmer en de gefilmde zijn afspraken gemaakt. Aan de grootmoeder wordt gevraagd te reageren op een geluidsfragment dat wordt afgespeeld. In New Shoes mag het gesprek niet langer dan vijf minuten duren. De camera’s worden aangezet en de makers laten gebeuren wat gebeurt. 

En dan gaat het gesprek een andere kant op. De grootmoeder in Oumoun praat over de regen en de pijn in haar hoofd, en in New Shoes deelt de vrouw een anekdote over de traumatische breuk met haar jeugdliefde. Zo creëren beide films samen een klein familiearchief. Ze bevragen waar verhalen, en vooral die van vrouwen, verteld, gedeeld en opgeslagen worden.