double bill #2

Zorgeloze bruine kleurtjes en vluchtige romances: van een filmische zomer hebben we hoge verwachtingen. Toch laait in Le Film de l'été en Lo que no se dice bajo el sol seizoensgebonden somberheid op.

Emmanuel Marre’s ode aan het banale is verweven in de mise-en-scène van zijn zomerfilm. Autowasstraten, parkeerplaatsen bij tankstations en eindeloze stukken snelweg romantiseren het alledaagse. De weg is eindeloos, leidt nergens heen en melancholie ontvouwt zich als een overgangsrite. Wat onuitgesproken blijft, borrelt onder de oppervlakte van Lo que no se dice bajo el sol. Daarin portretteert Esquivel een gebroken hart en een leven dat gestaag uiteenvalt. Hun ellende – zowel in zijn film als in die van Marre – is niet ontmoedigend, maar toont hoe een breuk voorafgaat aan vernieuwing.

Deze films worstelen met wat er onder de oppervlakte schuilgaat. Ze duiken kopje onder in de nasleep van een scheiding en mediteren over zonovergoten verdriet – onderweg naar Marseille of Mexico.