Door humor en horror, het grillige en het macabere te combineren, legt videokunstenaar Cecelia Condit (1947) de duistere fantasieën van het onderbewuste bloot onder het surrealistische landschap van de voorsteden van Midden-Amerika. Condits elliptische verhalen, vaak omschreven als ‘feministische sprookjes’, geven een subversieve draai aan de traditionele mythologieën van vrouwelijke representatie en de psychologie van seksualiteit en geweld.
