La Ricotta

Voor zijn bijdrage aan de omnibus film RO.GO.PA.G (1963) laat Pier Paolo Pasolini Orson Welles zien die een film wil maken over de kruisiging van Jezus, terwijl hijzelf, de cast en de crew zich bijzonder onchristelijk gedragen. La Ricotta is een korte, apocalyptische tirade tegen de conventies van het  filmmaken en de kilheid van het hedendaagse christendom. 

La Ricotta walgt van de consumptiemaatschappij en haar vulgariteit en verwijt de katholieke kerk dat zij de armsten in de samenleving in de steek laat. In de film is Christus een uitgehongerde figurant die zijn eigen lunchpakket aan zijn hongerige familie geeft, een andere, gestolen maaltijd verliest aan het schoothondje van een bezoekende filmster, en na zich vol te proppen met ricottakaas, sterft aan indigestie.

De carrière van Pasolini werd vaak door rechtszaken en schandalen het zwijgen opgelegd. Zijn internationale bekendheid maakte hem tot een krachtige dwarsligger in de Italiaanse politiek en kunstwereld. Zijn films en geschriften werden beschouwd als een reële bedreiging voor de aanzienlijke restanten van het fascisme in het moderne Italië. La Ricotta introduceerde een openlijke politieke boodschap in zijn oeuvre. De film leverde hem een veroordeling op tot enkele maanden gevangenisstraf wegens minachting van religie, hoewel de aanklacht later werd ingetrokken.