Hanne Schelstraete

Een zwerm trekvogels cirkelt bij avondschemering door de lucht. Een hond loopt rondjes op het ijs. Een kraan draait langzaam rond haar eigen as en de vleugels van een windmolen bewegen op het ritme van de wind. Zo toont Cyclepaths telkens weer een cirkelbeweging die ogenschijnlijk vooruitgaat, maar altijd terugkomt op hetzelfde startpunt. Een repetitief traject zonder eind. Via die associatieve lussen door wijst regisseur Anton Cla op het blinde geweld dat al zo lang deel uitmaakt van onze maatschappij, maar recent pas hoogtechnologische proporties aannam.

Tussen een eerste date en een eerste kus, tussen een afscheid en een begrafenis, tussen een laatste examen en een proclamatie liggen ogenschijnlijk lege momenten. Met All We Ever Wanted Was Everything zoomt Enzo Smits daar op in. Hij vindt er een schoonheid die zich niet snel laat opmerken. Eerder dan een narratief geheel is Smits’ debuutfilm een stroom aan impressies. Een groep vrienden vult samen hun vrije tijd. Ze praten, wandelen en gamen. Ze staren voor zich uit en dwalen af. Waarop wachten ze? De eerste schooldag? Een taxi? Het aanbreken van hun volwassenheid? Een klok tikt hoorbaar op de achtergrond terwijl een van de jongens een kop thee opwarmt. De tijd glipt hen door de vingers, maar niemand haast zich. Opgroeien is een les in wachten.